Meer tekst onder afbeelding
Foto: Adrienne Korzilius

Saartje Van Camp is celliste en zangeres, maar dat omschrijft haar niet helemaal. Ze schrijft poëtische teksten, verzamelt muziek van over de hele wereld en werkt samen met een gevarieerd palet aan artiesten. Steeds weer ontstaan nieuwe, vloeiende projecten die tijden, culturen, grote en kleine mensen samenbrengen. Op Terug naar het begin speelt ze haar voorstelling ‘Komma’. Ze vertelde ons over oude kinderliedjes, herinneringen en het bijzondere van een kerkje.

Waar komt de naam van de voorstelling, Komma, vandaan?
“Een komma laat verschil toe. Er komt veel voor en veel na, het sluit niets af. Een paar jaar geleden ben ik begonnen liedjes te verzamelen die mensen nog van vroeger kennen, melodieën die in hun hoofd zitten. Ik woon in een stad, waar alle nationaliteiten en talen door elkaar voorkomen. Ik vroeg ze voor me te zingen en wat bleek? Mensen kennen vooral nog kinderliedjes. In elke tijd en in elke cultuur blijven mensen voor hun kinderen zingen. Ik ging ze opnemen en onderzoeken en kwam erachter dat veel van die kinderliedjes heel serieuze teksten hebben die over het leven gaan. Ze hebben te maken met regen, de seizoenen, afscheid nemen en opnieuw beginnen. Ze worden steeds weer doorgegeven in de lange lijn van de tijd waar wij ons even op bevinden. Dat is weer die ‘komma’.”

“Als je een kerk binnengaat, dan stap je in een tijd die al heel lang bezig is en die ook na jou nog doorgaat.”

Hoe komt die muziek terug in de voorstelling?
“Mijn voorstelling bestaat uit die oude muziek, verbonden met mijn eigen werk. Ik schrijf zelf ook teksten en muziek. Ik speel cello en zing, maar dat breid ik uit door een loopstation te gebruiken. Dat zorgt voor variatie, in verschillende lagen en sporen.”

Heb je weleens eerder in een kerk gespeeld?
“O, ja! Eerder heb ik ook al eens op Terug naar het begin gestaan. Ik speel in een duo met een organist, Sebastiaan van Delft. We speelden onder andere een kindervoorstelling in de grote kerk van Deventer. Ook met Spinvis heb ik in kerken gespeeld. Het is heel speciaal, zo’n kerk. Ik ga als ik op vakantie ben ook altijd de kerkjes in. Zo ontdek je de mooiste onverwachte plekken. En in dorpen speelt het leven zich toch vaak rondom de kerk af: zoek je de bakker, dan loop je richting de kerktoren. Als je een kerk binnengaat, dan stap je in een tijd die al heel lang bezig is en die ook na jou nog doorgaat.”

Bekijk het programma